4 mei 2017 De Gewilde Keuken

Oorlog bepaalt niet wie er juist is, alleen wie er over blijft

Kitty van der Krogt - KawattenOp 4 mei voel ik me altijd bedrukt en wat down. Mijn familie van zowel vaders- als moederszijde hebben direct te maken gehad met de gevolgen van een land in oorlog. De vader van mijn moeder zat in het verzet en heeft heel wat heldendaden verricht. In het ouderlijk huis aan de Houtweg in Alkmaar bood mijn oma in het geheim onderdak aan een Joodse familie op de vlucht. Tijdens de hongerwinter werd het houten speelgoed van mijn moeder in de potkachel verbrand om nog enige warmte creëren in het huis.

Kamp Ambarawa 6

De familie van mijn vader heeft helaas een hele verdrietige geschiedenis. Mijn opa en oma woonden namelijk in Indonesië. De broers van mijn opa werkten op een Rooms Katholiek seminarium en mijn opa als onderwijzer op school. Als baby van 3 maanden belandde mijn vader met zijn moeder in het vrouwenkamp Ambarawa 6 vlak bij Semarang op Java. Mijn 2 ooms werden gedeporteerd naar het mannenkamp en mijn opa werd als dwangarbeider tewerk gesteld om aan de Birma spoorlijn te werken. Dat waren jaren van ondervoeding, geweld, mishandeling door de Japanse bezetters, onveiligheid, leven in angst. De familie verloor elkaar uit het oog en toen de oorlog eindigde belandden ze allemaal op verschillende schepen die ze weer naar Nederland terug brachten. Maar daar was geen huis meer en de oorlog had het hele pensioen van mijn opa verdampt.

Oorlogstrauma’s

Mijn opa is voor mij altijd een hele strenge man geweest die hele dagen in zijn stoel zat naar buiten te kijken, sprak geen woord. Tja, hij was getraumatiseeerd. Maar daar werd niet over gesproken. Deze oorlog heeft een enorme impact gehad op de verdere levensloop van mij en mijn familie. En zeker niet een gunstige. Als kind van de ‘tweede generatie’ ervaar ik nog dagelijks in mijn leven de gevolgen van deze oorlog. Het komt terug in mijn gedrag, in affectieve relaties die ik maar moeilijk kan aangaan, onzekerheid, weg willen vluchten in een roes, in de enorme angst en nachtmerries die ik vroeger als kind had; zo bang om door oorlog gescheiden te worden van mijn ouders, Tweety de cavia, Wesley onze hond en Bobo mijn knuffelbeer.

Refugee Food Festival

Onlangs ben ik gevraagd om een van de projectleiders te worden van het Refugee Food Festival dat van 16 tot en met 21 juni in Amsterdam plaats vindt en in nog 10 Europese steden. We koppelen vluchtelingen chefs aan Amsterdamse restaurants waar zij gaan koken in deze week. Een van de doelen is om de chefs aan relevante werkervaring te helpen en een integratie in Nederland. Ik twijfelde geen moment: “War isn’t about who’s right, it’s about who’s left.” (Bertrand Russell).

Kopi Tubruk

Mijn oma maakte tot zo lang ze kon Koffie Tubruk voor haar en opa. ’s Ochtends vroeg in haar duster, pantoffels aan en zacht fluitend. Kopie Tubruk is een drie eeuwen oude traditie in Indonesië.  Een variatie op de Kopi Tubruk is de Kopi Susu. Hiervoor doe je gecondenseerde melk in een glas en schenk je de Kopi Tubruk er voorzichtig op zodat het koffiedrab niet meekomt. Dit recept maak je natuurlijk met een plantaardige melk.

Benodigdheden

  • 2 volle theelepels fijn gemalen koffie (bijv. Monoarabica India)
  • 175 ml kokend water
  • Suiker naar wens

Extra benodigdheden voor de Kopi Susu

  • 2 theelepels gecondenseerde kokosmelk (verkrijgbaar bij de beter gesorteerde AH )

Bereidingswijze

1      Je doet 2 volle theelepels gemalen koffie in een kop.

2      Vervolgens giet je gekookt water erover.

3      Wacht ongeveer 2 minuten tot de koffie naar de bodem is gezakt.

4      Klaar is de koffie!

 

Bronvermelding afbeelding: De tekening is van Kitty van der Krogt, zij maakte voor een schoolopdracht deze tekening van het kamp Ambarawa 6

Sharing is Caring!
Tagged: , , ,